Γιε, εσείς είστε ήδη μαζί με τη Λίζα για δύο χρόνια, αλλά ακόμα δεν υπάρχουν παιδιά. Δεν είμαστε νέοι πια, θέλουμε εγγόνια να κακομάθουμε. Άφησέ την γυναίκα σου να πάει να εξεταστεί, γιατί προφανώς το πρόβλημα είναι από εκείνη, ίσως είναι άρρωστη.
– Μαμά, κι εγώ το σκέφτηκα αυτό. Η Λίζα λέει ότι μερικές φορές μπορεί να συμβεί έτσι, απλά πρέπει να περιμένουμε λίγο.
– Έχω μια γνωστή που δουλεύει ως νοσοκόμα σε γυναικολόγο. Θα την καλέσω και θα φροντίσω να την εξετάσουν καλά τη Λίζα. Δεν μπορεί να λέει ψέματα, όλα τα αποτελέσματα θα τα δω εγώ.
– Λοιπόν, γιε μου, η γυναίκα σου είναι άγονη, ένα άδειο λουλούδι. Πήρα τα αποτελέσματα, η νοσοκόμα με κάλεσε και είπε ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες να μείνει έγκυος. Ήρθε η ώρα να χωρίσεις και να παντρευτείς μια κανονική γυναίκα.
Η Λίζα άκουσε την συνομιλία ανάμεσα στον άντρα της και την μητέρα του από το υπνοδωμάτιό της. Είναι αλήθεια αυτό; Είχε ονειρευτεί για τόσο καιρό να γίνει μητέρα…
– Λίζα, κατάλαβε, είμαι ένας κανονικός άντρας, θέλω να έχω διάδοχο. Και με σένα δεν υπάρχουν πιθανότητες. Θέλω να χωρίσουμε.
Η Λίζα ένιωσε πληγωμένη όταν άκουσε αυτό από τον αγαπημένο της άντρα. Αλλά τι να κάνει; Αν είναι άγονη, γιατί να θέλει να είναι μαζί της;
Μετά από το να πακετάρει τα πράγματά της, μετακόμισε στον πατέρα της. Η μητέρα της είχε πεθάνει πριν από μερικά χρόνια, σε ένα ατύχημα. Ο πατέρας της ζούσε μόνος και έπινε συχνά.
– Έχεις άτυχη τύχη, κόρη, ποιος θα ήθελε να παντρευτεί μια τέτοια τώρα…
Η Λίζα καταλάβαινε ότι οι γυναίκες χωρίς παιδιά έχουν δυσκολία να βρουν έναν άντρα. Ε, έτσι είναι η μοίρα. Πρέπει να συνεχίσεις να ζεις και να δουλεύεις.
Μια μέρα, η Λίζα συνάντησε έναν παλιό συμμαθητή, τον Ρομάν. Αποφάσισαν να καθίσουν σε μια καφετέρια και να θυμηθούν τα σχολικά χρόνια.
– Λίζα, πάντα σε ήθελα, και εξακολουθώ να σε γουστάρω… Δεν είσαι παντρεμένη, εγώ είμαι ελεύθερος, γιατί να μην προσπαθήσουμε;
– Ρομ, πάντα σε ήθελα και εγώ. Το λέω ευθέως, ο άντρας μου θέλει να με χωρίσει γιατί είμαι άγονη. Δεν βλέπω το νόημα να ξεκινήσω μια σχέση, γιατί εσύ χρειάζεσαι μια κανονική γυναίκα που μπορεί να κάνει παιδιά, ή ακόμη και περισσότερα. Και εγώ είμαι ένα άδειο λουλούδι…
– Πρέπει να πας σε άλλο γιατρό, ίσως η διάγνωση είναι λανθασμένη;
– Έχεις δίκιο, έχω πέσει σε κακή διάθεση και δεν έχω πάει πουθενά αλλού…
– Αν δεν έχεις πρόβλημα, ας συναντηθούμε. Δεν έχει σημασία τι λέει ο γιατρός, μου αρέσεις πολύ και θέλω να είμαι μαζί σου!
Η Λίζα συμφώνησε. Είπε την αλήθεια στον Ρομάν, η συνείδησή της ήταν καθαρή. Το αποτέλεσμα της εξέτασης σε μια άλλη κλινική επιβεβαίωσε την ασημαντότητά της. Η Λίζα το είπε αμέσως στον Ρομάν.
– Είπαν ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες… Μόνο ένα υιοθετημένο παιδί…
– Ε, αν είναι έτσι, έτσι είναι. Θα τα καταφέρουμε.
Έναν μήνα αργότερα, η Λίζα μετακόμισε με τον Ρομάν και παντρεύτηκαν. Είχε ηρεμία μαζί του. Άρχισαν να σκέφτονται να υιοθετήσουν ένα παιδί, έναν γιο.
– Κόρη, θα αποκτήσεις παιδιά… Πήγαινε στην εκκλησία και προσευχήσου στη Ματρώνα, θα σε βοηθήσει…
Η Λίζα ξύπνησε και συνειδητοποίησε ότι ήταν όνειρο. Η μητέρα της δεν την ονειρευόταν συχνά, αλλά τώρα ένιωθε σαν να την έβλεπε πραγματικά… Αχ, πόσο λυπηρό που ήταν μόνο ένα όνειρο… Η Λίζα πραγματικά της έλειπε η μητέρα της, το χαμόγελό της, η υποστήριξή της.
Η Λίζα δεν πίστευε σε προφητικά όνειρα. Ίσως σκέφτηκε πολύ το πρόβλημά της και γι’ αυτό το όνειρο. Η Λίζα δεν είχε πάει ποτέ στην εκκλησία, είχε ακούσει για την Ματρώνα αλλά δεν ήξερε πολλά γι’ αυτήν.
Πέρασαν μήνες. Στη δουλειά, οι γυναίκες έκαναν σχέδια, ρώτησαν τον διευθυντή για άδεια.
– Τι κάνετε κορίτσια;
– Πάμε στην εκκλησία, φέρανε τα λείψανα της Ματρώνας από τη Μόσχα για μια μέρα, σκεφτόμασταν να πάμε. Θέλεις να έρθεις;
Ξαφνικά η Λίζα θυμήθηκε το όνειρό της. Ίσως να ήταν καλό να πάει, δεν μπορεί να βλάψει… Πότε θα είχε άλλη ευκαιρία;
Στην εκκλησία υπήρχαν πολλοί άνθρωποι, όλοι περίμεναν να πλησιάσουν τα λείψανα της Ματρώνας. Ήρθε η σειρά της Λίζας.
– Ματρώνα, ο Θεός δεν μου έδωσε παιδιά, πάντα ήθελα να έχω τα δικά μου… Οι γιατροί λένε ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες… Βοήθησέ με, παρακαλώ…
Η Λίζα άγγιξε τα λείψανα και σταυρώθηκε. Νιώθει ήρεμη και ανακουφισμένη στην καρδιά της.
Δύο μήνες αργότερα, η Λίζα σκέφτηκε ότι ίσως ήταν έγκυος. Όλα τα σημάδια το έδειχναν. Πήγε στον γιατρό και επιβεβαιώθηκε η εγκυμοσύνη.
Η χαρά ήταν ατελείωτη. Η Λίζα έκλαψε από όλα τα συναισθήματά της. Θα γινόταν μητέρα, δεν ήταν θαύμα; Η προφητεία της μητέρας της είχε πραγματοποιηθεί!
Γεννήθηκε ένα υγιές και δυνατό αγόρι. Δύο χρόνια αργότερα, η Λίζα κατάλαβε ότι ήταν και πάλι έγκυος. Είπαν τα νέα με χαρά. Γεννήθηκε ένας νέος γιος. Δεν ήταν εύκολο, αλλά η Λίζα κατάφερε εξαιρετικά τον ρόλο της μητέρας.
Απέκτησαν συνολικά πέντε γιους. Αυτοί και ο άντρας της αποφάσισαν ότι αν ο Θεός τους έδινε παιδιά, θα συνέχιζαν να γεννάνε. Γιατί πάντα ονειρευόταν να γίνει μητέρα, και η Ματρώνα είχε ακούσει τις προσευχές της και την είχε βοηθήσει.