Η οικογένεια του Αλέξη και της Κριστίνας δεν μπορούσε να σταματήσει να τη θαυμάζει το περιβάλλον τους. Απλώς ένα υποδειγματικό παράδειγμα ευτυχισμένων συζύγων. Και οι δύο είναι επιτυχημένοι και όμορφοι.
Ο Λέοσα είναι ιδιοκτήτης ενός μικρού, αλλά ευημερούντος εστιατορίου. Η Κριστίνα είναι επιτυχημένη διοργανώτρια εκδηλώσεων. Και έχουν δύο παιδιά – την 16χρονη Γιαροσλάβα και τον 15χρονο Νικίτα.
Και οι δύο είναι άριστοι μαθητές, νικητές πολλών σχολικών ολυμπιάδων και ενθουσιώδεις αθλητές. Η Γιαροσλάβα αγαπά το τένις, ενώ ο Νικίτα το μπάσκετ. Συν τοις άλλοις, έχουν ένα πολυτελές διαμέρισμα σε μια αριστοκρατική περιοχή του νομού.
Δεν είναι ζωή, είναι παραμύθι. Λοιπόν, σχεδόν. Και όλα θα ήταν καλά γι’ αυτούς.
Αλλά τα τελευταία δύο χρόνια ο Λέοσα, θα λέγαμε, ζούσε σε δύο σπίτια. Άρχισε να επισκέπτεται συνεχώς την πατρίδα του και να βοηθά τη μητέρα του, την Ταμάρα Νικολάεβνα, με τις δουλειές του σπιτιού. Εκείνη ζούσε στην άκρη της πόλης σε ένα ιδιωτικό σπίτι μόνη, χωρίς τον άντρα της.
Φαινόταν ότι η πρόθεση ήταν ευγενής. Η μητέρα πρέπει να βοηθηθεί. Αυτό είναι ιερό έργο.
Αλλά στην ίδια πόλη ζούσαν και οι δύο αδελφοί του, οι οποίοι τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα πήγαιναν να τη δουν και αναλάμβαναν πολλές από τις δουλειές του νοικοκυριού της, από την ανακαίνιση μέχρι τις δουλειές στον κήπο. Και φαίνεται ότι δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να εμπλέξει και τον Λέοσα σε αυτή τη βοήθεια. Παρόλο που για εκείνον δεν ήταν και τόσο δύσκολο.
Η πόλη του είναι κοντινή, μόλις 20 λεπτά οδήγηση από το κέντρο της περιοχής. Και τους τελευταίους έξι μήνες αυξήθηκε ο ρυθμός των επισκέψεών του στην πατρίδα του, από δύο φορές το μήνα σε κάθε Σαββατοκύριακο. — «Άκου, Κρισ, μήπως ο άντρας σου έχει αρχίσει να επισκέπτεται πολύ συχνά την γειτονική πόλη;» — ρωτούσαν αμφίβολες οι φίλες της.
— «Κάτι είναι… λίγο περίεργο, νομίζω.» — «Ναι, ποιος διαφωνεί, πράγματι περίεργο,» απαντούσε η Κριστίνα με κατσούφιασμα. — «Θα πάω το επόμενο Σάββατο, θα επισκεφθώ την πεθερά μου.»
Ξαφνικά σκέφτηκε. Τι, δεν έχουμε συναντηθεί εδώ και πολύ καιρό, τέλος πάντων. Αλλά δεν θα το πω στον Λέοσα αυτό.
Θα περιμένω να φύγει και θα πάω με το αυτοκίνητό μου. — «Αντίο, αγαπημένη.» Χαιρετώντας, όπως πάντα, το πρωί του Σαββάτου για να πάει στη μητέρα του, ο Λέοσα αποχαιρέτησε τη σύζυγό του.
— «Αύριο το βράδυ θα επιστρέψω.» — «Αντίο,» απάντησε μηχανικά η Κριστίνα και συνέχισε από μέσα της. — «Όχι, αγαπημένε μου, θα σε ξαναδώ, ήδη σήμερα.»
Και η πόλη του Λέοσα είναι αρκετά μικρή. Όλα είναι σαν στην παλάμη του χεριού του, που λένε. Μικρή, συμπαγής, και το να συναντήσεις κάποιον εκεί, ακόμα και πολλές φορές μέσα στην ημέρα, είναι κάτι απόλυτα συνηθισμένο…