Ο Ζένια κατέβηκε από το σκαλοπάτι του ηλεκτρικού τρένου. Ο φρέσκος, παγωμένος αέρας έκοψε τα πνευμόνια του. Ο νεαρός αναστέναξε ακούσια και σήκωσε λίγο τον γιακά του μπουφάν του.
Ο δρόμος προς το σπίτι περνούσε από ένα πευκοδάσος. Με την τσάντα περασμένη στον ώμο και το φακό αναμμένο, ο νεαρός περπάτησε με αυτοπεποίθηση στο γνώριμο μονοπάτι. Όλη την ημέρα έπεφτε μαλακό, αφράτο χιόνι και μόνο το βράδυ σταμάτησε.
Η χιονοστρώση καθυστερούσε λίγο την κίνηση. Ο Ζένια ήθελε να φτάσει στο σπίτι του το συντομότερο δυνατό. Ήταν κουρασμένος και πεινασμένος.
Η μέρα ήταν γεμάτη ένταση, αλλά παραγωγική. Εδώ και έξι μήνες ο Ευγένιος περίμενε την ευκαιρία να βοηθήσει τον Βαλέρι Γκρίγκοριεβιτς, τον κορυφαίο χειρουργό και διευθυντή της κλινικής. Και χθες του δόθηκε αυτή η ευκαιρία.
Η επέμβαση ήταν μακρά και δύσκολη. Ο διευθυντής, που πάντα ήταν σπάνιος με τα κομπλιμέντα, είπε μόνο μία φράση: «Νεαρέ, έχετε μεγάλο μέλλον».
Αυτό ήταν αρκετό για να κάνει τον Ζένια να πετάει από χαρά για το υπόλοιπο της ημέρας. Φυσικά, δεν πρόλαβε να φάει το μεσημεριανό του, ούτε και το πρωινό. Έτσι, το στομάχι του έκανε δυνατούς ήχους.
Ο Ζένια βιαζόταν να φτάσει σπίτι του όσο ποτέ άλλοτε. Η πείνα ήταν το ένα πρόβλημα, αλλά του ήρθε και η ανάγκη για την τουαλέτα. Αυτό το λεπτό ζήτημα ο νεαρός αποφάσισε να το λύσει αμέσως.
Έτσι, προχωρώντας λίγο πιο μέσα στο δάσος, σταμάτησε κάτω από έναν θάμνο. Δεν πρόλαβε να ξεκουμπώσει τη ζώνη του, όταν άκουσε έναν λυγμό. Στην αρχή σκέφτηκε ότι του φάνηκε, αλλά κάτι μέσα στον θάμνο κουνήθηκε.
Ο νεαρός στράφηκε με τον φακό στο σημείο από όπου προέρχονταν οι ακαθόριστοι ήχοι. Κοίταξαν κατά πάνω του τα έντρομα, δακρυσμένα μάτια μιας φοβισμένης κοπέλας. — Ποιος είσαι; — ξέφυγε από τον Ζένια…