Η Σοφία καθόταν στον μαλακό καναπέ, κοιτάζοντας αποστασιοποιημένα την οθόνη της τηλεόρασης. Παλιό και βαρετό μελόδραμα παιζόταν, αλλά αυτή δεν προσπαθούσε να παρακολουθήσει την υπόθεση. Όλη της η προσοχή ήταν στραμμένη στο τηλέφωνο, όπου αντάλλασσε μηνύματα με μια φίλη της, περιστασιακά αποσπώμενη για να ρίξει μια ματιά στο σκοτεινό παράθυρο. Το φως των φανούς έλαμπε έξω, φωτίζοντας τον περίβολο του πάρκινγκ. Η βραδιά ήταν απίστευτα ήρεμη και ήσυχη.
Ωστόσο, μέσα στη Σοφία η αγωνία κυριαρχούσε. Δύο μήνες νωρίτερα έπρεπε να υποβληθεί σε σοβαρή επέμβαση για την θεραπεία μιας καρδιοαγγειακής πάθησης. Σύμφωνα με τις προβλέψεις των γιατρών, η εγχείρηση θα ήταν η λύση σε όλα τα προβλήματα.
Αλλά η μοίρα αποφάσισε αλλιώς. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, συνέβη καρδιακή ανακοπή και η γυναίκα πέρασε για λίγα λεπτά κλινικό θάνατο. Αργότερα ρώτησε τους γιατρούς για το περιστατικό – αυτοί απλώς σήκωσαν τους ώμους, υπονοώντας μια ενδεχόμενη αντίδραση στην αναισθησία.
Το περιστατικό αυτό έγινε ένα από τα πιο εκπληκτικά γεγονότα της ζωής της. Αν και οι γιατροί επανέφεραν επιτυχώς την ασθενή, οι συνέπειες ήταν πολύ πιο σοβαρές: εμμονή με την αίσθηση της απογοήτευσης, καταθλιπτική διάθεση και φόβος για την επικείμενη δεύτερη επέμβαση.
Πριν, η Σοφία ήταν ένας δραστήριος άνθρωπος, λάτρης των ταξιδιών και των πεζοποριών. Τώρα, όλα είχαν αλλάξει – αντί για βουνίσιες διαδρομές και ξεκούραση στη φύση, η ζωή της περιοριζόταν σε τακτικές επισκέψεις στο νοσοκομείο. Ήταν ακόμα υποχρεωμένη να αφήσει τη δουλειά της λόγω της επιδείνωσης της υγείας της.
– Σόνια, ήρθα! – Η δυνατή φωνή του Βασίλη διέκοψε τη σιωπή που είχε επικρατήσει. Μπήκε στο διαμέρισμα, έβγαλε τα ρούχα του, ακολούθησε κανόνες υγιεινής και κατευθύνθηκε προς το σαλόνι, όπου τον περίμενε η σκεπτική σύζυγός του.
– Γεια, Βασίλη.
– Πώς είσαι; Εντάξει;
– Όλη μέρα αυτή η θλίψη με κατακλύζει…
– Μην το σκέφτεσαι. Όλα θα πάνε καλά. Μόνο μία εβδομάδα μέχρι την επέμβαση.
– Ποια επέμβαση;
– Μα την επέμβαση, όπως είπα. Οι γιατροί με διαβεβαίωσαν ότι έχεις εξαιρετικές πιθανότητες ανάρρωσης.
– Αυτοί το ίδιο έλεγαν και την προηγούμενη φορά…
– Τότε συνέβη κάτι απρόβλεπτο… Αλλά θυμήσου: σου έσωσαν τη ζωή! Τώρα μπορούν να αποκαταστήσουν την υγεία σου πλήρως.
– Ναι, το καταλαβαίνω…
– Πες μου καλύτερα, πώς πέρασες την ημέρα;
– Συνήθως. Σηκώθηκα αργά, μαγείρεψα, είδα δύο ταινίες. Πολύ; Και έκανα λίγο καθαριότητα στην κουζίνα.
– Νομίζω πως πρέπει να περνάς περισσότερο χρόνο στον αέρα. Φορτώνεσαι με σκέψεις καθισμένη στο σπίτι. Πάμε να βγούμε τουλάχιστον το Σαββατοκύριακο για μια βόλτα.
– Οι γιατροί συνιστούν ξεκούραση…
– Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποφεύγεις τις βόλτες. Ο καθαρός αέρας μόνο καλό θα κάνει.
Η παύση διήρκεσε λίγο. Τελικά, ο Βασίλης αποφάσισε να συνεχίσει τη συζήτηση:
– Απόψε, θέλω να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό.
– Φυσικά, πες μου.
– Θα είμαι ειλικρινής. Ας κάνουμε τη μεταβίβαση του διαμερίσματός μας σε μένα.
– Τι; Γιατί;
– Θα το εξηγήσω. Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά είναι καλύτερο να προετοιμαστούμε για κάθε περίπτωση. Αν ξαφνικά… (Η φωνή του άντρα τράνταξε.) Εάν κάτι πάει στραβά…
Γιατί αυτή η ανησυχία; Μελέτησα όλα τα έγγραφα, αν και δεν είμαι ειδικός στη νομική. Αλλά την ουσία την κατάλαβα. Το διαμέρισμα σου παραδόθηκε από τη γιαγιά σου πριν τον γάμο μας, μέσω διαθήκης. Εάν συμβεί κάτι… το σπίτι θα μεταβιβαστεί στους γονείς σου. Δεν έχουμε παιδιά, άρα αυτοί μόνο έχουν δικαιώματα στην κληρονομιά.
Η Σοφία κοίταξε τον άντρα της με έκπληξη. Το πρόσωπό της κοκκίνισε από τα συναισθήματα που την κατέκλυσαν και ήταν έτοιμη να τα εκφράσει με λόγια.
Δεν σε καταλαβαίνω, Βασίλη. Αποφασίζεις ήδη για το διαμέρισμά μου μετά τον θάνατό μου; Σου θυμίζω – είμαι ακόμα ζωντανή. Αυτό δεν είναι ακριβώς το θέμα… Αυτό το θέμα λοιπόν; Γιατί ακριβώς τώρα, επτά ημέρες πριν την επέμβαση, σε απασχολούν θέματα ιδιοκτησίας; Ξέρεις ότι δεν έχω δικό μου σπίτι. Φαντάσου την κατάσταση… Μπορεί να βρεθώ χωρίς στέγη. Οι σχέσεις μας με τους γονείς σου πάντα ήταν δύσκολες και είναι βέβαιο ότι θα με αναγκάσουν να φύγω από το διαμέρισμα. Και πιστεύεις ότι είναι φυσιολογικό να το συζητάς μαζί μου τώρα; Απλώς τέλεια – να ακούω προβλέψεις για τον διαμοιρασμό της περιουσίας μετά το θάνατό μου. Μην θυμώνεις… Γιατί να θυμώσω; Απλώς απορώ με τη λογική σου. Στη θέση μου δεν θα ήθελα να κάνω τέτοια συζήτηση. Σε μία εβδομάδα θα μπω στο νοσοκομείο, και εγώ πρέπει να ανησυχώ για τη μεταβίβαση ακινήτου; Η διαδικασία είναι αρκετά γρήγορη, δεν θα πάρει πολύ χρόνο. Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρόνο θα πάρει! Φαίνεται ότι σου είναι πιο σημαντική η κατοικία μου παρά η ζωή μου. Αυτό είναι που σε ανησυχεί περισσότερο. Μην λέτε ανοησίες… Φτάνει, Βασίλη. Το θέμα είναι κλειστό. Μου χάλασες τη διάθεση.
Μετά από αυτή τη συζήτηση, η ατμόσφαιρα μεταξύ των συζύγων έγινε τεταμένη. Η Σοφία φαινόταν να απομακρύνεται από τα λόγια του άντρα της. Αν το κατάλαβε αυτό, ο Βασίλης αποφάσισε να αλλάξει προσέγγιση. Υπολόγισε ότι το χρονικό διάστημα πριν την επέμβαση ήταν πολύ μικρό, έτσι βρήκε την τελευταία λύση: να απευθυνθεί στους γονείς της Σοφίας. Ήλπιζε να τους πείσει να μιλήσουν με την κόρη τους για την αλλαγή της κυριότητας του διαμερίσματος.
Η αποστολή φαινόταν αδύνατη, καθώς οι σχέσεις του με τον πεθερό και την πεθερά ήταν αρκετά τεταμένες. Παρόλα αυτά, υπολόγιζε στις πειστικές του ικανότητες.