Αργά τη νύχτα. Τμήμα τοκετών. Η Μαρίνα Αλεξέεβνα πέρασε με κόπο τις παλάμες της στους κροτάφους της, ονειρευόμενη να παραδώσει επιτέλους τη βάρδια και να βγει από το μαιευτήριο, όταν ξαφνικά ακούστηκε το δυνατό κουδούνισμα στην αίθουσα υποδοχής. Η εμπειρία της έλεγε – τέτοια τηλεφωνήματα ποτέ δεν προμηνύουν τίποτα συνηθισμένο.
Η έγκυος κρατούμενη ξάπλωνε ανήσυχη περιτριγυρισμένη από φρουρούς, περιμένοντας να γεννήσει… Και τότε η μαία παρατήρησε κάτι πολύ παράξενο κάτω από το φόρεμά της! Εκείνη τη στιγμή έγινε καταπράσινη, έχασε το χρώμα της – αλλά δεν είχε πλέον δυνάμεις να φωνάξει! Μετά από δευτερόλεπτα, οι πόρτες άνοιξαν, χτυπώντας τους τοίχους, και οι άνθρωποι εισέβαλαν στο δωμάτιο. Δύο φρουροί με μαύρες στολές, με παγωμένα βλέμματα, έφεραν το φορείο, πάνω στο οποίο βρισκόταν μια νέα κοπέλα. Ήταν χλωμή, αδυνατισμένη, με βαθουλωμένα μάτια και υγρό δέρμα καλυμμένο με ιδρώτα. Τα χείλη της σφιχτά κλειστά, σαν να προσπαθούσε με όλες τις δυνάμεις της να κρατήσει τον εαυτό της υπό έλεγχο. Αλλά η Μαρίνα παρατήρησε αμέσως το πιο σημαντικό – τα σημάδια από τις χειροπέδες στους καρπούς της.
Οι φρουροί δεν την άφηναν από τα μάτια τους, οι στάσεις τους εξέφραζαν σιδερένια αποφασιστικότητα.
– Κανονίστε τη διαδικασία αμέσως! – είπε απότομα ο ένας από αυτούς. – Οι πόνοι άρχισαν καθ’ οδόν.
Η Μαρίνα σιωπηλά παρατηρούσε την κοπέλα. Τα τεράστια μάτια της, γεμάτα πανικό, πετούσαν πάνω από το ταβάνι, και η αναπνοή της κόβονταν, σα να πνιγόταν όχι μόνο από τον πόνο αλλά και από τον φόβο.
Η μαία έσκυψε απαλά προς το μέρος της, η φωνή της ζεστάθηκε.
– Πώς σε λένε, αγαπητή;
Η κοπέλα ανοιγόκλεισε τα μάτια της, σαν να την πρόσεχε για πρώτη φορά. Τα χείλη της άνοιξαν ελάχιστα και βγήκε ένας ήσυχος, σχεδόν ανεπαίσθητος ψίθυρος:
– Κίρα…
Η Μαρίνα κούνησε το κεφάλι της ελάχιστα και στη συνέχεια γύρισε απότομα προς τους φρουρούς, το βλέμμα της έγινε αυστηρό.
– Στο τμήμα τοκετών δεν έχετε δουλειά, – είπε με ξηρό τόνο.
– Πρέπει να ελέγξουμε τη διαδικασία, – απάντησε αμέσως ο ένας από αυτούς, και στη φωνή του υπήρχε ένας μεταλλικός τόνος.
– Να ελέγξετε; – Η Μαρίνα στένεψε τα μάτια της. – Εδώ δεν είναι κελί φυλακής και όχι ανακρίσεις! Καταλαβαίνετε ότι αυτή η κοπέλα χρειάζεται ησυχία και ασφάλεια;
Οι φρουροί δεν κουνήθηκαν. Ο ένας από αυτούς ακόμα και έβαλε τα χέρια του σε σταυρωμένη θέση στο στήθος του, δείχνοντας αμετακίνητος.
– Βγάλτε τις χειροπέδες, αμέσως!
– Είναι απαγορευμένο για εμάς, – απάντησε ψυχρά ο δεύτερος, χωρίς καν να κοιτάξει τη Μαρίνα.
Η μαία έκανε ένα βήμα μπροστά, δίνοντας σκληρό τόνο στη φωνή της.
– Ποιος το έχει απαγορεύσει; Είστε σίγουροι ότι θέλετε να διαφωνήσετε μαζί μου; Αν μέσα σε δύο λεπτά δεν δω ότι έχουν αφαιρεθεί οι χειροπέδες, πιστέψτε με – θα κάνω τηλεφωνήματα όχι μόνο στην διοίκηση του νοσοκομείου, αλλά και παραπάνω. Στον Υπουργό Υγείας. Στην ηγεσία σας. Είστε έτοιμοι να αναλάβετε την ευθύνη για αυτή την αταξία;