Η Μαρίνα καθόταν σε ένα ξύλινο παγκάκι δίπλα στην παιδική χαρά, τυλιγμένη με ένα ζεστό κάλυμμα, παρά την ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα. Τα μάτια της παρακολουθούσαν τον πεντάχρονο Ματβέι, ο οποίος με χαρούμενες κραυγές κατέβηκε από την τσουλήθρα. Τα μικρά χεράκια του κρατιόνταν από τις άκρες της τσουλήθρας, ενώ τα ποδαράκια του, φορεμένα με φωτεινά κίτρινα παπούτσια, γλιστρούσαν συνεχώς στην άμμο.
Όλοι τον συγχαίρονταν για το μελλοντικό παιδί! Μέχρι που εκείνος ομολόγησε ότι η έγκυος δεν ήταν η γυναίκα του… αλλά η ΠΕΘΕΡΑ του!
«Μαμά, κοίτα!» – φώναξε με ενθουσιασμό, κουνώντας τα χέρια του. Η Μαρίνα χαμογέλασε και του χαιρέτησε πίσω. Αλλά μέσα της, την κυρίευσε εκείνο το γνώριμο συναίσθημα – η χαρά και η ανησυχία, μπλεγμένες σε έναν ενιαίο κόμπο.
Κάθε λεπτό ευτυχίας με τον Ματβέι ήταν για εκείνη ένα δώρο, αλλά ταυτόχρονα την θύμιζε ένα σημαντικό σημείο – με ποιο κόστος ήρθε αυτή η ευτυχία. Ο μικρός Ματβέι, γεμάτος άμμο, απορροφημένος, έχτιζε ένα σπιτάκι. Το πρόσωπό του, με τις χαριτωμένες λακκουβίτσες στα μάγουλα, ήταν συγκεντρωμένο, σαν ενός αληθινού αρχιτέκτονα.
Η Μαρίνα κοιτούσε τον γιο της, προσπαθώντας να θυμηθεί κάθε χαρακτηριστικό, κάθε συναίσθημα. Συχνά σκεφτόταν ότι μια μέρα θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να του αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Ένας βαθύς αναστεναγμός και το παρελθόν ξαναήρθε στη μνήμη της Μαρίνας.
Το ιατρικό γραφείο με το κρύο φως και αυτή η φωνή που έλεγε σκληρές λέξεις που δεν ήθελε να ακούσει. Οι πιθανότητές σας είναι εξαιρετικά μικρές. Εκείνη τη μέρα, ο κόσμος της κατέρρευσε κυριολεκτικά, και το όνειρο της μητρότητας μετατράπηκε σε μια ανέφικτη ελπίδα.
Αλλά τώρα, κοιτάζοντας τον Ματβέι, καταλάβαινε – παρά τον πόνο, τον φόβο και τις απώλειες, δεν τα παράτησε. Αυτός ο μικρός άνθρωπος με τα αστραφτερά μάτια και το μεταδοτικό γέλιο ήταν η πραγματική της νίκη. Και παρ’ όλα αυτά, μια ερώτηση ζωής δεν την άφηνε ήσυχη.